Ayn at-Tamr jangi
| Ayn at-Tamr jangi | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Musulmonlarning Eronga istilosi hamda Xolid ibn Valid yurishlarining bir qismi | |||||||||
| |||||||||
| Qoʻmondonlar | |||||||||
| Roshidun xalifaligi | Sosoniylar davlati[4] Xristian arablar[5]
| ||||||||
| Kuchlar | |||||||||
| 500–800[Notes 1][6] | Nomaʼlum, biroq qoʻshin arab nasroniy qabilalarining katta guruhi va Sosoniylarning „tezkor qoʻshinlari“dan iborat edi. Kamida oʻn minglab askar mavjud boʻlgan[1] | ||||||||
Ayn at-Tamr jangi (arabcha: معركة عين التمر) hozirgi Iroq (Mesopotamiya) hududida, dastlabki musulmon arab qoʻshinlari bilan sosoniylar va ularning nasroniy arab ittifoqchilari oʻrtasida boʻlib oʻtgan. Ayn at-Tamr Anbar shahrining gʻarbida joylashgan boʻlib, sosoniylarga yordam berish uchun tashkil etilgan chegara posti hisoblangan[7].
Xolid ibn Valid qoʻmondonligi ostidagi musulmon qoʻshinlari sosoniylarning yordamchi kuchlarini, jumladan, avvalgi kelishuvlarni buzgan koʻplab musulmon boʻlmagan arablarni butunlay magʻlubiyatga uchratgan[8]. William Muirning soʻzlariga koʻra, Xolid ibn al-Valid nasroniy arablarning qoʻmondoni Aqqa ibn Qays ibn Bashirni shaxsan oʻzi asirga olgan[9]. Bu maʼlumot Ibn al-Asirning „Usd al-gʻoba fi marifat as-Sahaba“ hamda Tabariyning „Tarix“ asarlarida ham tasdiqlangan[1].
Yana qarang
[tahrir | manbasini tahrirlash]Izohlar
[tahrir | manbasini tahrirlash]- ↑ Phillip Khuri Hitti Balozuriyning manbalariga tayanib, ikki xil raqam keltiradi: birinchi manbaga ko‘ra, askarlar soni taxminan 500–600 nafarni tashkil etgan, ikkinchi manbaga ko‘ra esa bu son 800 nafar deb ko‘rsatilgan[6]
Manbalar
[tahrir | manbasini tahrirlash]- 1 2 3 4 Ibn Atheer.
- ↑ Tabari 1993, s. 53-54.
- ↑ Tabari 1993, s. 55.
- ↑ Annals of the Early Caliphate by William Muir pg. 85
- ↑ Iraq After the Muslim Conquest by Michael G. Morony, pg 224
- 1 2 Baladhuri 2011, s. 169.
- ↑ The Caliph’s Last Heritage: A Short History of the Turkish Empire by Mark Sykes
- ↑ The Book of Revenue: Kitab Al-Amwal by Abu 'Ubayd Al-Qasim Ibn Sallam, pg 194
- ↑ Muir 1883.